rozdział 4.

Siedzę w samolocie do Polski. Wrócę i co będę robić? Rodziców nigdy nie ma w domu. Mateusz chodzi do przedszkola. Rodzice nie mają serca… nawet w wakacje młody wstaje wcześnie rano i idzie. O wakacjach z nimi nawet nie mam co marzyć. Zawsze mają jakieś lepsze rzeczy do roboty. Nigdy się mną zbytnio nie interesowali. Woleli siedzieć w pracy, niż spędzać czas ze swoimi dziećmi. Bardzo mi ich brakowało. Szczególnie w święta. Wtedy najbardziej odczuwałam ich nieobecność. Zazwyczaj wyjeżdżali do ciepłych krajów, mówiąc że potrzebują czasu dla siebie. A mnie i Mateusza podrzucali do znajomych, albo wynajmowali opiekunkę. Byli blisko mnie, ale jednocześnie tak daleko. Chciałam po prostu usiąść z moimi rodzicami przed telewizorem i pogadać. Wieczorami zazwyczaj sama siedziałam przed ogromnym telewizorem plazmowym i oglądałam jakieś bezsensowne seriale. Ale nie miałam nic innego do roboty. Nagle odezwał się głos kobiety:

- Proszę zapiąć pasy. Zaraz lądujemy.

Tych kilka słów przypomniało mi, że zaraz powrócę do mojego zwyczajnego życia, przepełnionego samotnością. Może teraz coś się zmieni, kiedy poznałam Lou? Może teraz nie będę już tylko zwyczajną nastolatką? Może Louis Tomlinson odmieni moje życie, które od ponad 2 lat straciło jakikolwiek sens. Artur wyjechał, Kamil mnie zostawił, rodzice… szkoda gadać, Kinga i Michalina… ach to całkiem inna historia. Bardzo pomogły mi po stracie tak ważnych dla mnie osób, ale nigdy nie zwierzałam im się z moich problemów. Nie chciałam, żeby znały każdy mój sekret.

Na lotnisku czekali na mnie rodzice, aż dziwne że byli oboje. Już za chwilę miałam zobaczyć jedyne światełko w moim życiu- Mateusza. Moje serce przepełniała radość kiedy jego małe rączki zawieszały się na mojej szyi, a jego usta dotykały mojego policzka. Te gesty sprawiały, że na moich ustach pojawiał się uśmiech.

Wsiadłam do samochodu i już po chwili staliśmy przed domem.

Rano obudziłam Mateusza i odprowadziłam go do przedszkola. Wróciłam do pustego domu. Nie wiedząc co ze sobą zrobić włączyłam telewizor. Zadzwonił dzwonek do drzwi, a przed nimi stał nie kto inny jak Lou. Co on tutaj robi? Dlaczego stoi przed moimi drzwiami?

- Louis co ty tu robisz? – zapytałam.

- Przyjechałem.

- To, to ja widzę, ale czemu tu jesteś?

- Stęskniłem się. – powiedział i wprosił się do środka. Rozsiadł się na kanapie i czekał aż do niego dołączę. Siedzieliśmy w milczeniu wpatrując się w siebie. Nagle Lou odezwał się:

- Mam już wszystkiego dość. Wszyscy oczekują ode mnie tego że pogodzę się z Harrym i wszystko będzie jak dawniej. Minęły 2 tygodnie od czasu… - nie mógł wypowiedzieć tych przynoszących ból słów. Bał się ich jak ognia. Nie miał odwagi przeciwstawić się całemu światu i powiedzieć, że boli go zdrada najlepszego przyjaciela i jego dziewczyny. Chciał uciec od całego przytłaczającego go świata w otchłań ukojenia. Nie martwić się o nic i być szczęśliwym.

- Leć ze mną do Londynu. Potrzebuję cię.

- Louis… - byłam zaskoczona tymi słowami. Najchętniej rzuciłabym wszystko i wyjechała jak najdalej od tej chorej rodzinki, która na pozór mogłaby się wydawać idealna, ale to tylko pozory. Nie chciałam zostawiać mojego kochanego braciszka samego z ‘rodzicami’. Nie poradziłby sobie, ale ja potrzebuję uciec od tego wszystkiego. Potrzebuję spokoju, a wiem, że przy Louisie tego doznam. Wiem, że zaznam ukojenia.

- Dobrze. Zgadzam się. – powiedziałam i przytuliłam się do swojego przyjaciela.

* tydzień później*

- Louis weź ten karton i zanieś do mojego pokoju. – poinstruowałam go. Uznaliśmy z Lou, że najlepiej by było gdybyśmy zamieszkali razem.  Potrzebowaliśmy swojego wsparcia. Potrzebował teraz bliskiej osoby, która by go pocieszała za każdym razem kiedy popłyną łzy tęsknoty, bólu i rozpaczy. Musiałam wspierać go teraz, w najtrudniejszych momentach jego życia. Nie mogłam pozwolić, żeby tęsknił za Harrym i Eleanor. Musiał o nich zapomnieć, ale widząc swojego dawnego przyjaciela codziennie na próbach, zadawał sobie kolejne ciosy, które niewyobrażalnie go raniły. Potrzebował odetchnąć od całej tej sytuacji. Musiał spojrzeć na to z innej perspektywy. Jak na przykład, że pozbył się fałszywych przyjaciół, którzy czekali tylko aż się potknie. Potrzebował dystansu do całej tej chorej sytuacji. Jedynym wyjściem było wolne, wolne od koncertów, wywiadów, prób. Potrzebował spokoju, którego mu brakowało. Trzeba go namówić no urlop, choćby w zaciszu domu.

- Sandra? – zaczął niepewnie Lou.

- Tak?

- Musimy gdzieś pojechać.

- Powiesz mi gdzie?

- Dowiesz się na miejscu.

- Dobra pojadę z tobą, ale musisz mi coś obiecać.

- Mam się bać?

- Weź urlop. Potrzebujesz spokoju, odcięcia od życia publicznego, wyjedź gdzieś.

- Nie mogę zawieść fanów. Cały zespół na mnie liczy. Muszę być silny.

- Fani to zrozumieją, chłopcy też. Teraz ty powinieneś być dla siebie najważniejszy. Nie widzisz, że ta cała sytuacja wykańcza cię psychicznie?

- Nie mogę zawieść fanów. – powiedział drżącym głosem. – Nie chcę zawieść sam siebie… muszę walczyć o to co dla mnie najważniejsze, fani muszą wiedzieć, że ja się nie poddaję… jestem dla nich przykładem. Oni muszą czuć, że choćby wszystko się paliło i waliło ja Louis Tomlinosn przy nich będę, muszą wiedzieć, że jestem silny i poradzę sobie z każdym problemem.

Odwrócił się do mnie plecami i podszedł do okna wpatrując się w Londyn.

- Nie warto niszczyć prawdziwego siebie dla innych. Fani powinni zobaczyć jaki naprawdę jesteś.

- A jaki ja według ciebie jestem?

- Uczuciowym, spokojnym i wciąż małym chłopcem, który boi się prawdziwego siebie. Pokarz światu prawdziwą twarz. Zobaczysz, że cię pokochają takiego jaki jesteś. – popatrzyłam mu prosto w oczy wypowiadając te słowa. W jego oczach dostrzegłam iskierkę nadzieli na lepsze jutro. Musiał wierzyć, że ono nadejdzie, bo inaczej by zwariował.

- Dobrze wezmę urlop, ale teraz ze mną gdzieś pojedziesz.

Podjechaliśmy pod jakiś ogromny budynek. Przypominał mi jakiś szpital.

- Lou gdzie ty mnie przywiozłeś?

- Pamiętasz jak opowiadałaś mi o twoim przyjacielu Arturze?

- No tak, ale co to ma… - nie zdążyłam dokończyć

- Poruszyłem niebo i ziemię, żeby go odnaleźć.

- Co? Ja go szukałam przez tyle czasu z marnym skutkiem, a ty go odnalazłeś? – nie mogłam wyjść z podziwu. Nie zastanawiając się długo wyszłam z samochodu i ruszyłam do budynku. Lou podążał za mną. Właśnie stałam przed salą. Dlaczego Lou przywiózł mnie do szpitala, żebym mogła spotkać się z moim przyjacielem? Ta myśl ciągle nie dawała mi spokoju. Stałam przed salą nr. 325 trzymając rękę na klamce, lecz ciągle coś mnie powstrzymywało, aby wejść do środka. Strach przed tym co zobaczę? Ból, cierpienie, wspomnienia? Wspólnie spędzone chwile? W mojej głowie wciąż krążyły setki pytań na które niestety nie znałam odpowiedzi. Kiedy już byłam gotowa, aby tam wejść moja ręka automatycznie się odsuwała jakby bała się zbliżenia do bliskiej mi osoby.

- Jeśli nie chcesz nie musisz tam teraz wchodzić. – usłyszałam przyjemny, kojący głos Louisa.

- Boję się. – wyszeptałam prawie niesłyszalnie. – Boję się spotkania z nim. Co jeśli mnie nie pozna, jeśli powie że mam zniknąć z jego życia. Ja tego znowu nie przeżyję. Nie poradzę sobie. Nie dam rady. – powiedziałam i obróciłam się na pięcie. Nie potrafiłam przełamać jakieś bariery w swoim mózgu. Jedna część chciała go przytulić zaś druga bała się że znowu zostanie skrzywdzona. Serce kazała mi tam wejść, ale rozum mówił coś innego. Nie wiedziałam czego mam słuchać. Jest tak blisko swojego przyjaciela, a co jeśli on znowu zniknie, a ja będę żałować do końca życia, że nie wzmogłam w siebie wszelkich sił i nie weszłam do sali? Jednak ból wziął górę nad strachem. Wycofałam się powoli z budynku.

- Lou przepraszam. – wyszeptałam – Nie jestem jeszcze na to gotowa. Artur bardzo mnie skrzywdził, ale zawsze był i będzie dla mnie kimś ważnym.

- Nie masz mnie za co przepraszać. Pójdziesz do niego kiedy będziesz miała wystarczającą siłę, aby zmierzyć się z przeszłością. – powiedział i przytulił mnie mocno.

- Możesz zawieść mnie teraz do domu? – poprosiłam

- Jasne.

Całą drogę spędziliśmy w milczeniu. Mogłam teraz siedzieć razem z Arturem wspominając stare czasy, ale zabrakło mi odwagi na tak odważny krok.

- Dziękuję. – zwróciłam się do Lou.

- Za co?

- Za wszystko, że jesteś przy mnie, że mnie wspierasz.

- Przyjaciołom się pomaga. – powiedział w spojrzał prosto w moje oczy. Speszona odwróciłam głowę w stronę mokrej od londyńskiego deszczu szyby. Louis Tomlinson… siedziałam właśnie z nim w samochodzie, co jeszcze doniedawna mogło wydawać się tylko marzeniem, nadzieją, teraz jest rzeczywistością… szarą rzeczywistością. Wróciłam do swojego pokoju. Zmęczona dzisiejszymi wydarzeniami dnia opadłam na łóżko. Próbowałam zasnąć lecz moje myśli wciąż krążyły wokół Artura. Może powinnam wrócić do szpitala i z nim porozmawiać? Wciąż czułam do niego żal za to co zrobił, ale ileż można chować urazę. Minęły już 2 lata. Czas już na wybaczenie. Ale czy warto? Czy warto znowu cierpieć? Może lepiej żyć swoim życiem jakbym nigdy nie była w tamtym szpitalu, przy tamtych drzwiach. Nie! Nie mogę. Znowu bym zastanawiała się ‘co by było gdyby’. Od wyjazdu Artura zawsze zadawałam sobie pytania : ‘Co by było gdybym nie poszła na te urodziny?’, ‘Co by było gdyby Artur się ze mną pożegnał?’. Takich pytań krążyło wiele w mojej głowie. Nie zastanawiając się długo założyłam buty i płaszcz. Nogi same niosły mnie do szpitala. Wszystkie moje wątpliwości zostały rozwiane kiedy znowu znalazłam się przed tak dobrze znanymi mi drzwiami. Teraz stanowczo nacisnęłam klamkę i weszłam do środka. To co tam zobaczyłam… nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Artur leżał podłączony do jakiś maszyn. Miał zamknięte oczy. Co się z nim stało? Podeszłam bliżej łóżka. Mój przyjaciel prawie wcale się nie zmienił. Te same rysy twarzy. Przysiadłam na krześle obok łóżka i złapała jego dłoń. Dlaczego kiedy teraz jestem tak blisko on jest nieobecny? Z moich oczy popłynęła słona ciecz. Nie potrafiłam dusić w sobie szczęścia, że znowu jestem blisko mojego przyjaciela, ale taż smutku, rozpaczy i goryczy, że Artur jest nieobecny. Jedna myśl nie dawała mi spokoju… Dlaczego mój przyjaciel jest w tak ciężkim stanie? Co lub kto się do tego przyczynił. Do pokoju weszła właśnie jakaś kobieta z bukietem kwiatów.

- Dzień dobry. – powiedziałam

- Dzień dobry. Przepraszam, ale nie znam cię.

- Przepraszam, jestem Sandra Szafarska. – przedstawiłam się. Reakcja kobiety była dość zaskakująca.

- Sandra? To ty? Co ty tutaj robisz? – zawołała i mnie przytuliła. Domyśliłam się, że to mama Artura.

- Przyjechałam tutaj na ślub kuzynki, a mój przyjaciel pomógł mi odnaleźć Artura. Przepraszam, że o to pytam, co się stało że Artur jest w tak kiepskim stanie?

- Wyjechaliśmy do Londynu, bo u Artura wykryto guza mózgu. Wiedzieliśmy, że za granicą będzie miał lepszą opiekę. Artur wierzył, że szybko wyzdrowieje i wróci do ciebie. Nie chciał, żebyś się o niego martwiła, ale jego choroba dalej się rozwijała, a on nie miał odwagi do ciebie zadzwonić i powiedzieć w jak ciężkim jest stanie. Wczoraj miał kolejną operację– powiedziała pani Grapowska.

- Musi pani myśleć pozytywnie. – próbowałam pocieszyć kobietę. – Artur wyzdrowieje. Teraz już jestem przy nim.

- Wiara to za mało, potrzebny jest cud. Lekarze dają mu marne lokowania.

- Nie może pani tak myśleć. Artur jest silny, wyjdzie z tego.

- On jest chory, umiera.

- Wiara czyni cuda.

Znowu usiadłam przy łóżku. Chwyciłam dłoń Artura. Wierzyłam, że z tego wyjdzie, wierzyłam że jest wystarczająco silny, aby walczyć. Straciłam tak wiele czasu na złość, a on leżał tu… zmagając się z chorobą. Mocniej chwyciłam jego dłoń… chciałam poczuć jego obecność. Tak bardzo chciałam go teraz przytulić. Pani Grapowska wyszła z pokoju pozostawiając nas samych. Ja bez żadnego zastanowienia położyłam się obok mojego przyjaciela. Wtuliłam się w jego tors. Łzy napływały mi hektolitrami do oczu. Dlaczego mi nie powiedział? Nic go nie usprawiedliwia, ale teraz to już nie ma znaczenia. Jestem przy nim… teraz to jest najważniejsze. Muszę wierzyć, że on z tego wyjdzie. Mama Artura już dawno straciła nadzieję, a to ona powinna najbardziej wierzyć, że jej syn będzie zdrowy. Jak bardzo brakowało mi go przez te ostatnie 2 lata. Jego oddechu, dotyku, uśmiechu, poczucia, że komuś na mnie zależy. Był dla mnie ukojeniem, ostoją. Patrząc na jego twarz wiedziałam, że wszystko będzie dobrze. Teraz kiedy jesteśmy razem nic złego nie może się stać. Nagle poczułam znaczący uścisk dłoni. Po chwili z gardła mojego przyjaciela wydobyło się głośne chrząknięcie, a po chwili kilka słów:

- Wiedziałem, że mnie odnajdziesz. 

******* 

Taki mały prezent na Nowy Rok. Dziękuję za komentarze. Są one dla mnie bardzo ważne. Wtedy wiem, że pisanie ma jakiś sens. I proszę pozostawiajcie tutaj jakiś ślad po sobie! ♥